Türk Dizilerinde Çocuk ve Gençlik: Medya, Kültür ve İdeoloji Analizi
Article Sidebar
Main Article Content
Özet
Bu çalışma, Türk televizyon dizilerinde 2003-2024 yılları arasında çocuk ve genç karakterlerin temsilini genişletmete ve bu temsillerin genç oluşumlarında kimlik inşası, kültürel tutumlar ve davranışsal eğilimler üzerinde mevcut olduğunu analiz etmektedir. Araştırmada, seçilen tematik dizilerin anlatım yapıları, karakter özellikleri ve tematik özelliklerin öğrenilebilir şekilde nitel içerik analizi yöntemi kullanılmıştır. Bulgular, temsillerin şiddet, suç ve hedonist tüketimin kapsamlıde yoğunlaşan popülist oluşumları (Arka Sıradakiler, Çukur) ile millî, tarihî ve geleneksel değerleri pekiştiren ideolojik içeriklerin (Diriliş Ertuğrul, Börü) arasında kutuplaştığını göstermektedir. Bu ikili temsil yapısı, genç izleyicinin maruz kaldığı kültürel dağılımları derinleştirmektedir. Çalışmada, medya ve siyasi aktörlerin gençlere yönelik içerik üretiminin üstlenmesi gereken etik ve pedagojik sorumluluğu vurgulayarak; Ulusal kültürel değerlerle uyumlu, daha sorumlu medya politikaları sunmaktadır.
Article Details
Bu çalışma Creative Commons Attribution 4.0 International License ile lisanslanmıştır.
Referanslar
Adorno, T. W., & Horkheimer, M. (2002). Dialectic of enlightenment: Philosophical fragments. Stanford University Press. (Orijinal çalışma 1944)
Althusser, L. (2014). İdeoloji ve devletin ideolojik aygıtları (Y. Alp & M. Özışık, Çev.). İthaki Yayınları. (Orijinal çalışma 1970)
Aydın, Ö. K. (2014). Televizyon reklamlarında dizi karakteri kullanımıyla sunulan tüketim kültürü değerleri: Yalan Dünya örneği. Journal of Yaşar University, 9(36), 6273–6282.
Ayhan, B., & Çavuş, S. (2014). İzleyici araştırmalarında değişim: Kullanımlar ve doyumlardan bağımlılığa. Selçuk Üniversitesi İletişim Fakültesi Akademik Dergisi, 8(2), 32–60.
Aytaş, M. (2020). Görsel Tarih Yazımı. Literatürk Akademi
Bandura, A. (2001). Social cognitive theory of mass communication. In J. Bryant & D. Zillmann (Eds.), Media effects: Advances in theory and research (pp. 121–150). Lawrence Erlbaum.
Buckingham, D. (2008). Youth, identity, and digital media. MIT Press.
Ertürk, Y. (2019). Türkiye’de çocuk temsillerinin televizyon yapımları üzerinden değerlendirilmesi. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 19(3), 47–63.
Giddens, A. (2006). Sosyoloji. Kırmızı Yayınları.
Güngör, N. (2016). İletişim kuram ve araştırmaları. Siyasal Kitabevi.
Gürbüz, D. (2020). Gençlik dizilerinde tüketim kültürü ve kimlik inşası: Bir analiz. Global Media Journal TR Edition, 10(20), 105–124.
Hall, S. (1997). Representation: Cultural representations and signifying practices. Sage.
Huston, A. C., & Wright, J. C. (1997). Mass media and children's development. In I. Sigel (Ed.), Handbook of Child Psychology (pp. 999–1058). Wiley.
Karaboğa, T. (2016). Dizi izleyicilerinin televizyon dizilerinde sunulan tüketim unsurlarına yönelik eğilimleri. Akademik Sosyal Araştırmalar Dergisi, 4(27), 182–208.
Kellner, D. (2003). Media spectacle and the crisis of democracy: The American experience. Routledge.
Koçer, S. (2021). Türk televizyon dizilerinde gençlik temsilleri: Sosyolojik bir çözümleme. Galatasaray Üniversitesi İletişim Dergisi, 35, 157–178.
Özdemir, A. (2020). Televizyon dizilerinde aile, otorite ve ergenlik temsilleri. Selçuk İletişim, 13(1), 94–112.
Ulutas, S. (2019). Postmodern etki ve sinemada belirsizliğin varoluşu: Lost Highway filmi incelemesi. OPUS International Journal of Society Researches, 14(20), 1975-2011.
Papacharissi, Z. (2015). Affective publics: Sentiment, technology, and politics. Oxford University Press.
Potter, J. (2016). Media literacy. Sage.
Schreier, M. (2012). Qualitative content analysis in practice. Sage.
Severin, W. J., & Tankard, J. (2010). Teoriler ve iletişim modelleri. (Çev. A. Yılmaz). Pharmakon Yayınevi.
Williams, R. (2003). Television: Technology and cultural form. Routledge. (Orijinal çalışma 1974)
Yaylagül, L. (2019). Kitle iletişim kuramları: Egemen ve eleştirel yaklaşımlar. Dipnot Yayınları.